پیشرفت علم و تکنولوژی باعث توسعه اقتصادی، افزایش رفاه اجتماعی و جمعیت در جهان گردیده است، بنابراین همگام با توسعه اقتصادی نیاز جهان به انرژی نیز به سرعت افزایش پیدا کرده است. بر اساس آمارهای جهانی موجود استفاده از انواع انرژی‌ها در طی سالیان گذشته از رشد سریعی برخوردار بوده است. مصرف زغال سنگ همگام با پیدایش مزایای نفت و پیشرفت تکنولوژی بطور مداوم از 3/81 درصد در سال 1925 به 5/27 درصد در سال 1984 کاهش پیدا کرده است. در عوض روند مصرف انرژیهای فسیلی از سال 1925 تا سال 1984 به ترتیب از 13 درصد به 42.2 درصد افزایش یافته است. همچنین مصرف انرژی‌های دیگر نیز همگام رو به افزایش گذاشته است تا کمبود انرژی را تامین کنند. در این راستا گاز طبیعی بعد از نفت و زغال سنگ سهم مهمی را در تامین انرژی جهان داشته است. چنانکه در سال 1984 درصد مصرف گاز به 19 درصدرسیده و سال به سال به علت ناچیز بودن آلودگیهای  زیست محیطی آن بیشتر مورد توجه مصرف کنندهها قرار گرفته است. قابل توجه آنکه در حوالی سالهای1961 و 1962 مقدار و درصد بهرهگیری از انرژی نفت و زغال‌سنگ مساوی شده و در حوالی سالهای 1973 و 1974 نفت بالاترین مصرف انرژی جهان را به‌خود اختصاص داده (یعنی48.8 و 48.2 درصد) که مصادف با بحران بالارفتن بهای نفت در جهان میباشد. بعد از بحران نفتی در دهة 1970 بهرهگیری از انرژی‌های دیگر از قبیل انرژی آبی، زمین‌گرمایی، خورشیدی، باد، بیوماس، امواج و غیره مورد توجه کشورهای توسعه یافته قرار گرفته است. بهرهگیری از این انرژی‌ها، مشکلات و مزایایی در بردارند که بطور اختصار مورد بحث قرار خواهد گرفت. 
 انرژی آبی که بدون آلودگی زیست محیطی است یکی از بهترین تامین کننده‌های نیروی برق جهان بشمار می‎آید. متاسفانه بهره‎گیری از این نیرو محدود بوده و بستگی به موقعیت جغرافیایی دارد و به همین دلیل رشد ظرفیت انرژی آبی نسبت به دیگر انرژی روند ملایمی را طی کرده است.

گاز طبیعی بعد از نفت و زغال‌سنگ مهمترین تامین کنندة انرژی جهان محسوب می‎‎شود که به ویژه در سالهای 1980 تا 1990 بعلت داشتن آلودگی زیست محیطی کمتر، کشورهای پیشرفته و در حال توسعه توجه شایانی به مصرف آن از لحاظ تولید برق یا مصرف حرارتی داشته و دارند. تا سال 1985 کشور شوروی سابق صادرکنندة اصلی گاز طبیعی جهان محسوب میشد ولی امروزه کشورهای دیگر ازجمله ایران نیز مبادرت به صدور گاز کرده‎اند. گرچه باید توجه کرد که گاز نیز مثل دیگر انرژی‌های فسیلی پایان‌پذیر می‎باشد.

 انرژی هسته ‎ای در آغاز دهه 1970 مورد بهره‎برداری قرار گرفت تا سال 1985 رشد مصرف آن قابل ملاحظه بود. ولی بعلت پیچیدگی تکنولوژی و وجود مشکلات فراوان در دفع زایدات آن هنوز مثل انرژی‌های دیگر متداول نبوده و سهم چندانی در تامین انرژی جهانی ندارد. می‎توان گفت علت اساسی توقف رشد کاربرد انرژی هسته‎ای سیاست همگانی نشدن روش تغلیظ مواد رادیواکتیو می‎باشد. بعبارت دیگر سیاستهای اقتصادی خارجی سد راه بهره‎گیری همگانی این انرژی در جهان است.

انرژی‌های نو مثل خورشیدی، باد، امواج، بیوماس و غیره هنوز نتوانسته‌اند توسعه و رشد قابل ملاحظه‌ای داشته باشند و تنها می‌توانند تا حد ناچیزی مصرف انرژی فسیلی را کاهش دهند.

 انرژی زمین‌گرمایی تنها انرژی تجدیدپذیر است که بعد از انرژی آبی آلودگی محیط زیست آن بمراتب کمتر از انرژی‌های دیگر است. بیشتر کشورها که در مدار حرکت پهنه‌ها (زمین ساخت پهنه‎ای) قرار گرفته‎اند از انرژی زمین گرمای بطور غیر مستقیم برای تولید الکتریسیته استفاده می‎کنند. براساس آمار جهانی در سال 2000 ظرفیت نصب شده نیروگاه‌های  زمین‌گرمایی بالغ بر 7974 مگاوات الکتریکی است. با توجه به اطلاعات موجود، رشد ظرفیت نیروگاه‌های   زمین‌گرمایی نصب شده در سال 1995 در حدود 28 برابر ظرفیت همین نیروگاهها در سال 1950 میباشد. این موضوع نمایانگر رشد سریع کاربرد الکتریکی انرژی زمین‌گرمایی در جهان است. کشورهای زیادی در موقعیت استفاده از انرژی زمین‌گرمایی قرار گرفته‌اند اما هنوز اقدام به بهره‎گیری از این انرژی نکرده‎اند. چنانکه پیش بینی می‎شود درسالهای آینده با کاهش منابع سوخت فسیلی و با بالارفتن بهای نفت اکثر کشورهایی که در مدار جهانی انرژی زمین‌گرمایی واقع شده‎اند اقدام سریع به بهره‎گیری از این انرژی نمایند که در این صورت استفاده از انرژی زمین‌گرمایی رشد شایانی خواهد داشت.

 در این بخش به بررسی موارد ذیل خواهیم پرداخت که انشالله به صورت عنوانهای جداگانه ارائه خواهند شد:

 1-      روند سرمایه‎گذاری در توسعه منابع زمین‌گرمایی

 2-      دیدگاههای اقتصادی در ارزیابی پروژه‎های زمین گرمایی

3-      روند رشد تولید برق از انرژی زمین‌گرمایی

 4-      عوامل موثر در توسعه صنعت زمین‌گرمایی

5-      هزینه‌های زیست محیطی و تاثیر آن بر توسعه انرژی زمین گرمایی

منبع: فتوحی منوچهر و نوراللهی یونس، ۱۳۸۰، اصول و مبانی انرژی زمین گرمایی، انتشارات میعاد ، تهران، ص ۱۴۸